കൊതുമ്പുവള്ളം കുട്ടനാടിന്റെ ജീവിതനൗകയാണ്. അതിന്റെ പാശ്ചാത്യരൂപമാണ് ഒരര്ഥത്തില് കയാക്ക്. ഇന്ന് കുട്ടനാടിനെ അറിയാന് സഞ്ചാരികള് കയാക്കിങ് ആശ്രയിക്കുന്നു...
ജനിച്ചതും
വളര്ന്നതും ലണ്ടനിലാണെങ്കിലും ദീപേഷ് പട്ടേല് ഗുജറാത്തിയാണ്. മാതൃഭാഷ
മറന്നിട്ടുമില്ല. തണുത്തുറഞ്ഞ് കിടക്കുന്ന ലണ്ടനില് നിന്ന് കേരളത്തിന്റെ
ചൂടു നുകരാനെത്തിയതാണീ കുംഭമാസത്തില് അയാള്. പമ്പാനദിയിലൂടെ ഒരു
കയാക്കിങ്, തട്ടേക്കാട്ടില് പക്ഷി നിരീക്ഷണം. പിന്നെ കൊച്ചി മുംബൈ വഴി
ലണ്ടന്.. തിരക്കേറിയ ഐ.ടി. മേഖലയിലെ ജോലിക്കിടയില് ഒന്നു റിലാക്സ്
ചെയ്യുക. അതാണ് ലക്ഷ്യം. ആലപ്പുഴ ചേന്നങ്കരിയിലെ അക്കരക്കളം മെമ്മയേഴ്സ് 150 വര്ഷം പഴക്കമുള്ള കുട്ടനാടന് വീടാണ്. താമസത്തിന് തിരഞ്ഞെടുത്തത് ഈ റിസോര്ട്ടാണ്. കുട്ടനാടിനെ കുറിച്ച് വായിച്ചറിഞ്ഞതു മുതലുളള കൗതുകമാണ് ഇവിടെയെത്തിച്ചത്. കൊച്ചിയിലെ കാലിപ്സോ അഡ്വഞ്ചേഴ്സാണ് അയാള്ക്ക് കയാക്കിങിനുള്ള സൗകര്യങ്ങള് ഏര്പ്പാടാക്കിയത്. രാവിലെ 10 മണിക്കു തന്നെ വെയിലു ചൂടുപിടിച്ചു തുടങ്ങിയിരുന്നു. കായല്ക്കാറ്റില് അതറിയുന്നില്ലെന്നു മാത്രം. കയാക്കിങിനുള്ള ചെറുവള്ളത്തില് കയറി തുഴയെറിഞ്ഞയാള് നെടുമുടിയിലേക്കു യാത്ര തിരിച്ചു. ഒപ്പം കാലിപ്സോയുടെ കയാക്കിങ് താരങ്ങളായ നൈനേഷും പ്രവീണും ഹരിയും. പിന്നെ ഞങ്ങളും.
വഴിക്ക്
'ഐല് ഹെവന്' റിസോര്ട്ടിനടുത്തെത്തിയപ്പോള് കരയിലൊരു വിദേശി കുടുംബം.
കൈ വീശിയും ടാറ്റാ കാണിച്ചും അവര് ആനന്ദം പങ്കിടുന്നതു കണ്ടപ്പോള് ദീപേഷ്
കയാക്ക് അങ്ങോട്ടടുപ്പിച്ചു. ഹോളണ്ടുകാരനായ ഹാന്സും ഭാര്യ റിയാന്
നോപ്പും മക്കളായ പെല്ലോയും ഇന്ത്യയും അടങ്ങുന്ന കുടുംബം കേരളം കാണാന്
എത്തിയിരിക്കുകയാണ്. ഇളയ മകളുടെ പേരിനു പിന്നിലൊരു ഇന്ത്യന്
കണക്ഷനുമുണ്ട്. ''ഞാന് പാതി ഇന്ത്യനാണ്. അച്ഛന് ഹിമാചല് പ്രദേശുകാരനാണ്.
ഞാന് കണ്ടിട്ടില്ല. അമ്മ പറഞ്ഞറിവു മാത്രം. അമ്മ കുറേക്കാലം ഹിമാചല്
പ്രദേശിലായിരുന്നു. ഇന്ത്യയോടുള്ള എന്റെ പിതൃബന്ധമാണ് ഈ പേരിനു
പിന്നില്.'' റിയാന് പറഞ്ഞു.
കയാക്ക്
കണ്ടപ്പോള് റിയാനക്ക് തുഴയാന് മോഹം. യൂറോപ്പിലെ കുട്ടനാടാണ് ഹോളണ്ട്.
അവര്ക്ക് വള്ളവും തുഴയും പുത്തരിയല്ല. വള്ളത്തില് കയറിയപ്പോള് കരയില്
ഹാന്സിന്റെ കമന്റ് ''നൗ യു ലൂക്ക് ലൈക്ക് എ ബോളിവുഡ് സ്റ്റാര്,
ഡാര്ലിങ്.'' പരിചയ സമ്പന്നയായ കയാക്കിങ് താരത്തെ പോലെ റിയാന്
തുഴയെറിഞ്ഞു. ഒപ്പം പ്രവീണും. നെടുമുടിയിലെ കൈത്തോടുകളിലൂടെ ഒന്നു കറങ്ങി വീണ്ടും ആറ്റിലെത്തിയപ്പോള് ഹരി കയാക്ക് ഒന്നു വെട്ടിതിരിച്ചു. അത് കമഴ്ന്നടിച്ചു. ലൈഫ് ജാക്കറ്റ് ധരിച്ചതിനാല് പൊങ്ങി കിടന്നെങ്കിലും മറിഞ്ഞ കയാക്ക് നേരെയാക്കാന് അല്പ്പം പാടുപെട്ടു. നൈനേഷ് സഹായത്തിനെത്തി. കയാക്കിലെ വെള്ളം കളഞ്ഞ് വീണ്ടും യാത്ര.സന്തോഷകരമായൊരു അനുഭവം സമ്മാനിച്ചതിന് എത്ര നന്ദി പറഞ്ഞിട്ടും റിയാന് മതിയാവുന്നില്ല.
ദീപേഷിന്റെ യാത്ര പക്ഷേ ഇവിടെ തീരുന്നില്ല. ഒരു ദിവസം കൂടി കുട്ടനാട്ടില് കറങ്ങാനാണ് പ്ലാന്. പിന്നെ തട്ടേക്കാട് പക്ഷി സങ്കേതത്തിലും. കായല് പക്ഷി നീരീക്ഷണത്തിന് ഏറ്റവും നല്ലത് കയാക്കിങ് ആണ്. ഒച്ചയില്ലാതെ തുഴഞ്ഞു പോവാം. പക്ഷികളുടെ പടമെടുക്കാം. പക്ഷി നീരീക്ഷണം ഹോബിയായി കൊണ്ടു നടക്കുന്ന ദീപേഷ് അതു കൊണ്ടു കൂടിയാണ് ഈ ഇന്ത്യന് വെക്കേഷന് കയാക്കിങ്ങിനായി മാറ്റി വെച്ചത്.
Text: G Jyothilal, Photos: B Muralikrishnan
പല
കാടുകളില് രാത്രിയും പകലുമെല്ലാം ആനക്കൂട്ടങ്ങളെ കണ്ടിട്ടുണ്ടെങ്കിലും
തട്ടേക്കാട് ഇത്രയുമടുത്ത് മരമുകളിലിരുന്നൊരു അര്ധരാത്രി കാഴ്ച
ആദ്യമാണെന്നതിന്റെ ആഹ്ലാദമുണ്ട്.
അതുവരെ
മൂങ്ങയുടെ മൂളലും പേരറിയാത്ത മറ്റനേകം നിശാപക്ഷികളുടെ വര്ത്തമാനങ്ങളും
മാത്രമുണ്ടായിരുന്ന കാടിന്റെ ശബ്ദലോകം എത്രപെട്ടെന്നാണ് മാറിപ്പോയത്!
പാട്ടകൊട്ട് കേട്ട് വിജയന് ചെവിപൊത്തി. 'ഈ കൊട്ടൊന്ന് നിര്ത്ത്,
ആനയടുത്ത് വരട്ടേ'യെന്ന സാഹസികഭാവത്തിലായിരുന്നു ബാലരവിയും ഷജിലും.
പതിവുപോലെ 'എന്തായാലും എനിക്കെന്ത്' എന്ന ഭാവത്തില് ശ്രീകുമാര്.
കാടു
കാണാന് വരുന്നവര്ക്ക് അതൊരു ആഹ്ലാദവും ആവേശവുമാകാം. എന്നാല് രാത്രിയും
പകലും കാടിനു കാവല്കിടക്കുന്ന ഈ ദിവസവേതനക്കാര്ക്ക് എന്താണ് ജീവിതം?
52വയസ്സുള്ള സ്റ്റീഫന് കാട്ടില് പെരുമാറുന്നത് ഒരു യുവാവിനേക്കാള്
ചുറുചുറുക്കോടെയാണ്. രാത്രി മുഴുവന് ഉറക്കം തടസ്സപ്പെട്ടാലും പുലര്ച്ചെ
വഞ്ചി തുഴഞ്ഞ് വലയില് മീന് കുടുങ്ങിയോയെന്ന് നോക്കാനിറങ്ങും. 20
കൊല്ലമായി ഇതുതന്നെ ദിനചര്യ. ഇപ്പോള് ദിവസക്കൂലി 250 രൂപ. അവധി
ദിവസങ്ങളില് വേതനമില്ല. 
പാമ്പുകള് മാത്രമല്ല, ആനകളും പെരുകിയിരിക്കുന്നു തട്ടേക്കാട്. മൊത്തം
വിസ്തൃതി 25 ചതുരശ്ര കിലോമീറ്റര് മാത്രമുള്ള ഈ കൊച്ചുകാട്ടില് ആനകള്ക്ക്
വേണ്ടത്ര ഇടമില്ലാത്ത സ്ഥിതിയാണ്. ആനത്താരകള് പലതും നഷ്ടപ്പെടുകയും
ചെയ്തു. മറ്റു കാടുകളിലെ ആനകളേക്കാള് ആക്രമണ സ്വഭാവമുള്ളവയാണ്
ഇവിടെയുള്ളവയെന്ന് പറയുന്നു. ഒഴിഞ്ഞുമാറുകയല്ല, ഒളിഞ്ഞിരുന്ന്
ആക്രമിക്കുകയാണ് ഇവയുടെ ശീലം. അതുകൊണ്ടുതന്നെയാണ് കാട്ടുപാത ഒഴിവാക്കി
ബോട്ടിലൂടെ ഏറുമാടത്തിലെത്തിയത്. മാക്കാച്ചിക്കാട (Frogmouth bird) എന്ന
അപൂര്വ്വയിനം പക്ഷികളെ കാണാന് റേഞ്ച് ഓഫീസറോടൊപ്പം ജീപ്പില് പോകുമ്പോള്
അദ്ദേഹം പറഞ്ഞത് 'ആനയെ കാണാതിരുന്നാല് മതിയായിരുന്നു' എന്നാണ്.
ഏറുമാടത്തില് കയറുംമുമ്പേ സ്റ്റീഫനും രാജനും പറഞ്ഞതും അതുതന്നെ.
കാസറഗോഡ്
ജില്ലയിലെ കാഞ്ഞങ്ങാടിനു കിഴക്കുള്ള റാണിപുരം അരികെയുണ്ടായിട്ടും
എത്തിപ്പെടാന് സാധിച്ചിട്ടില്ലാത്ത, കാണാന് ഒരുപാട് ആഗ്രഹിച്ച
വിനോദസഞ്ചാരകേന്ദ്രമായിരുന്നു. ഞങ്ങള് കൂട്ടുകാര്! റാണിപുരം ട്രിപ്പ്
മൂന്നു പ്രാവശ്യം പ്ലാന് ചെയ്തുവെങ്കിലും പല കാരണങ്ങളാല് അത്
നടന്നിരുന്നില്ല. 
പ്രഭാതത്തിന്റെ
കുളിരും മനസ്സിലെ ത്രില്ലും അനുഭവിച്ചു പ്ലാറ്റ്ഫോമിലിരുന്ന ഞങ്ങളുടെ
മനസ്സുകളില് പല ഓര്മകളും തത്തിക്കളിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പെട്ടെന്ന്
ഷഫീക്കിന്റെ മനസ്സില് ഒരു ലഡ്ഡു പൊട്ടി....! ' നമ്മള് കാട്ടിലേക്കല്ലേ
പോവുന്നത്, അവിടെ മുയലും മറ്റു മൃഗങ്ങളും ഉണ്ടാവില്ലേ. തോക്ക്
ഉണ്ടായിരുന്നുവെങ്കില്! വെടിവെച്ചു വേട്ടയാടാമായിരുന്നു' ഷഫീക് പറഞ്ഞു.
പിന്നീടായിരുന്നു ഷഫീകിന്റെ പ്രശസ്തമായ ഉദ്ധരണി വെളിച്ചം കണ്ടത്(പിന്നീടു
ഞങ്ങളത് പറഞ്ഞു പ്രശസ്തമാക്കിയതാണ്) ' ന്റെ ഉപ്പപ്പാക്ക് ഒരു
തോക്കുണ്ടായിരുന്നു, രണ്ടു കുഴലുകളുള്ള നീളമുള്ള ഒരു തോക്ക്!'. ഇപ്പോള് ആ
തോക്ക് തന്റെ അമ്മാവന്റെ കൈയിലാണെന്നും അത് കിട്ടിയിരുന്നെങ്കില്
വേട്ടയാടാമായിരുന്നു എന്നും ഷഫീക് തട്ടിവിട്ടു. ഷഫീക് തന്റെ ഉപ്പാപ്പയുടെ
വീരസാഹസികകൃത്യങ്ങള് വിവരിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നത് കേട്ട ഷാഫറിന്റെ തലയിലും ഒരു
കൊള്ളിയാന് മിന്നി. തന്റെ കുട്ടിക്കാലത്തെ ഓര്മ്മകള് ചികഞ്ഞെടുത്തു
കൊണ്ട് ഷാഫര് , 'പണ്ട് ഞാന് ആദൂരില് പോയിരുന്നപ്പോള് അവിടെയൊക്കെ
ആള്ക്കാര് രാത്രിയിലാണ് മീന് പിടിക്കുന്നത്. മീന് ഉറങ്ങുമ്പോള് ഒരു
വടിയെടുത്തു അടിച്ചു കൊല്ലും'. ഇത് കേട്ടു ഞങ്ങള് ചിരിച്ചു മണ്ണ് കപ്പി.
അപ്പോഴാണ് ഷഫീകിന്റെ മനസ്സില് രണ്ടാമത്തെ ലഡ്ഡു പൊട്ടിയത്....! താന്
ചെറുപ്പത്തില് പട്ലയിലുള്ള ബന്ധുവീട്ടില് പോയി ചെമ്മീന്
പിടിച്ചിട്ടുണ്ട് എന്നും അതിന്റെ രീതികളെ കുറിച്ചും ഞങ്ങളോട് പറഞ്ഞു
പിടിപ്പിച്ചു. അങ്ങനെ സൊറ പറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ഞങ്ങളുടെ എതിരായി ഇരുന്ന ഒരു
തട്ടമിട്ട സുന്ദരി ഷഫീകിനെത്തന്നെ നോക്കികൊണ്ടിരുന്നു 'രൂക്ഷമായി'..!
തട്ടമിട്ട സുന്ദരിയെ കണ്ടതോടെ ഷഫീക് തനിക്ക് നടുവേദനയാണെന്നും മല കയറാന്
പറ്റില്ലെന്നും പറഞ്ഞു ഒഴിഞ്ഞുമാറാന് ശ്രമിച്ചെങ്കിലും ബൈജു
എത്തിയതോടുകൂടി ഷഫീകിനെ പിടിച്ചു കൊണ്ട് പോയി ഞങ്ങള് കാഞ്ഞങ്ങാട്
ടൗണിലേക്ക് നടന്നു. 
ജനവാസം
തീരെ കുറവായ ശാന്തമായ ഒരു സ്ഥലമായിരുന്നു റാണിപുരം ട്രെക്കിങ്ങിനുള്ള
സ്റ്റാര്ട്ടിംഗ് പോയിന്റ്. സംസ്ഥാന വിനോദസഞ്ചാരവകുപ്പിന്റെ
മേല്നോട്ടത്തിലുള്ള സഞ്ചാരികള്ക്കുള്ള ഗസ്റ്റ് ഹൗസിന്റെ പണി അവിടെ
പുരോഗമിക്കുന്നു. അന്യസംസ്ഥാന തൊഴിലാളികളായിരുന്നു ഞങ്ങള്ക്ക് കാണാന്
സാധിച്ച കുറച്ചു മനുഷ്യര്. വീടുകളെല്ലാം അകലെയായിട്ടാണ്
സ്ഥിതിചെയ്യുന്നത്. തൊഴിലാളികളോട് വഴി ചോദിച്ചു. ഞങ്ങളുടെ സാഹസികയാത്രയുടെ
തുടക്കം മനസ്സിനും ശരീരത്തിനും കുളിര്മ്മ നല്കിയ ഒരു അരുവിയില്
നിന്നായിരുന്നു. വേനലിന്റെ ആരംഭമായതിനാല് കുറച്ചു വെള്ളം മാത്രം
ഒഴുകുന്നുണ്ടായിരുന്ന അരുവിയില് കൈയും കാലും മുഖവും കഴുകി ഫ്രഷ് ആയി.
അരുവിക്ക് കുറുകെയായി പൊട്ടിപൊളിഞ്ഞ, ബ്രിട്ടീഷ്നിര്മ്മാണരീതി
ഓര്മ്മിപ്പിക്കുന്ന ഒരു പാലമുണ്ട്. അതില് കയറി നിന്നും ഇരുന്നും ചരിഞ്ഞും
കുനിഞ്ഞും വിവിധതരം ഫോട്ടോകള് എടുത്തു.
ആദ്യം
ലളിതമായ മലകയറ്റം പോലെ അനായാസമായിരുന്നു കാട്ടിലൂടെയുള്ള ട്രെക്കിംഗ്.
പിന്നീട് കയറ്റം കുത്തനെയായിത്തുടങ്ങി. മരങ്ങള് തിങ്ങി നിറഞ്ഞ
പാതയിലൂടെയായിരുന്നു നടത്തം. കരിയിലകള് നിറഞ്ഞു മണ്ണ് കാണാനാവാത്ത
വിധമായിരുന്നു കാട്. ഇടയ്ക്ക് ഈ ഇലകളില് ചവിട്ടി തെന്നുന്നുമുണ്ട്.
എന്നാലും പരസ്പരം സഹായിച്ചും പാട്ടുപാടിയും കൂകിവിളിച്ചും മുദ്രാവാക്യം
വിളിച്ചും ഫോട്ടോ എടുത്തും മലകയറ്റം ഞങ്ങള് ഒരു ആഘോഷമാക്കി മാറ്റി.
മുകളിലേക്ക് എത്തുംതോറും കയറ്റം ബുദ്ധിമുട്ടായി തുടങ്ങി.
വള്ളിപ്പടര്പ്പുകളില് പിടിച്ചും മരക്കമ്പുകള് താങ്ങിയും പുല്ലില്
അള്ളിപിടിച്ചും ഒരുവിധം കയറ്റം പൂര്ത്തിയായി. വന്മരങ്ങളുടെ കൂട്ടം
ഞങ്ങളുടെ കാഴ്ചകളെ അതിശയിപ്പിച്ചു. 'വല്ലഭനു പുല്ലും ആയുധം' എന്ന
പഴംചൊല്ലിന്റെ ആശയം പണ്ട് സ്കൂളില് ടീച്ചര് ഒരുപാട് പഠിപ്പിച്ചു
തന്നിരുന്നുവെങ്കിലും കയറ്റത്തിന്റെ ബദ്ധപ്പാടിലാണ് ഈ പഴംചൊല്ലിന്റെ
യഥാര്ത്ഥ ആശയം ഞങ്ങള് അനുഭവിച്ചു മനസ്സിലാക്കിയത്. അങ്ങനെ ഞങ്ങളും
വല്ലഭന്മാരായി..! കുത്തനെയുള്ള കയറ്റത്തിന്റെ അവസാനം ഞങ്ങള്ക്ക്
ആശ്വാസമായി നിരപ്പായ സ്ഥലത്തെത്തി. അവിടെ ഒരു മരത്തിനടിയില് തണലത്തിരുന്നു
വെള്ളവും മിക്ചറും ഓറഞ്ച്ഉം ക്രീംബിസ്കറ്റും കഴിച്ചു വിഷപ്പകറ്റി.
അപ്പോഴാണ് ഷഫീക് ഒരു കണ്ടുപിടിത്തം നടത്തിയതായി പ്രഖ്യാപിച്ചത്. ആകാംഷയോടെ
അവനെയും നോക്കിയിരുന്ന ഞങ്ങള് കണ്ടത് ഒരു കൈയില് ക്രീംബിസ്കറ്റും
മറുകയ്യില് ഓറഞ്ച്മായി ഒന്നിനുപിറകെ ഒന്നായി അകത്താക്കുന്നതാണ്. എന്നിട്ട്
ഒരു ഡയലോഗും 'ക്രീംബിസ്കറ്റും ഓറഞ്ച്ഉം സൂപ്പര് കോമ്പിനേഷന് ആണ്. ഇത്
രണ്ടും ഒരുമിച്ചു തിന്നു നോക്കൂ, എന്താ ടേസ്റ്റ്... ഞാനാ ഇത് ഇപ്പൊ
കണ്ടുപിടിച്ചത്. ഞങ്ങളും ഈ കോമ്പിനേഷന് പരീക്ഷിച്ചു. പറഞ്ഞ പോലെ തന്നെ
വ്യത്യസ്തമായ രുചിയാണ്.
തിരിച്ചു
പോകാനുള്ള ജീപ്പ് നിര്ത്തുന്ന സ്ഥലത്തേക്ക് കുറച്ചു നടന്നു
പോകാനുണ്ടായിരുന്നത് കൊണ്ട് ഞങ്ങള് നാല് പേരും അലക്ഷ്യമായി നേരെയും
തിരിഞ്ഞും നടന്നു. അതിനിടയില് വഴിയില് ഒരു തെങ്ങോല കണ്ട ഷഫീകിനു
വീണ്ടുമൊരു അതിമോഹം ഓലയില് ഇരിക്കുകയും എന്നിട്ട് ആരെങ്കിലും അവനെ
വലിച്ചു കൊണ്ടുപോവണം..! ഷഫീക് ഓലയില് ഇരിക്കുകയും ബൈജു ടാറിട്ട ഇറക്കമുള്ള
റോഡില് അവനെയും വലിച്ചു അതിവേഗം ഓടുകയും ചെയ്തു. കുറച്ചുദൂരം
താണ്ടിയപ്പോള് ഷഫീകിന്റെ അതിദയനീയമായ നിലവിളി കേട്ട് തിരിഞ്ഞു നോക്കിയ
ഞങ്ങള് കണ്ടത് അവനിരുന്ന ഓല തേഞ്ഞു അവന്റെ പിന്ഭാഗം റോഡില് ഉരസാന്
തുടങ്ങിയിരുന്നു. അവനെ സമാധാനിപ്പിചിരിക്കുമ്പോള് അതാ അടുത്ത ഒരു
വീട്ടില് നിന്ന് ഒരു അമ്മയും മകനും ഞങ്ങളെ നോക്കി ചിരിക്കുന്നു. ചമ്മല്
മാറ്റാന് വേണ്ടി ഞങ്ങള് ഉടനെ അവരെ നോക്കി ചിരിക്കുകയും അടുത്തുപോയി
കുടിക്കാന് വെള്ളം ചോദിക്കുകയും ചെയ്തു. ദാഹം അകറ്റി നടക്കാന്
തുടങ്ങിയപ്പോള് ഞങ്ങള് വന്ന കുട്ടന്റെ ജീപ്പ് കാണുകയും അതില് കയറി
തിരികെ പനത്തടിയില് ഇറങ്ങുകയും ചെയ്തു. അവിടെ നിന്നും
കാഞ്ഞങ്ങാട്ടേക്കുള്ള ബസ് പിടിച്ചു. അവിടെ നിന്ന് ചായയും കുടിച്ചു
എല്ലാവരും വീട്ടിലേക്കു തിരിച്ചു. അങ്ങനെ അവിസ്മരണീയമായ ഒരു യാത്ര കൂടി
ഓര്മ്മയിലായി.
കക്കയത്തേക്കുള്ള
വഴി തന്നെ വളരെ മനോഹരമായിരുന്നു.വളഞ്ഞ് പുളഞ്ഞ് പോകുന്ന റോഡില് നിന്നും
അങ്ങകലെ മലകള് അതിരിട്ട തെങ്ങിന്തോപ്പുകളുടെ നടുവില് റിസര്വോയറിലെ
വെള്ളം കെട്ടി നില്ക്കുന്നത് കാണുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു ഒഴിഞ്ഞ സ്ഥലത്ത്
ബസ്സ് നിര്ത്തിയപ്പോഴും സുന്ദരമായ ഒരു സ്ഥലം ആ ബസ്റ്റോപ്പിന്
മീറ്ററുകള്ക്കപ്പുറം ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നു എന്ന് ഞങ്ങളാരും അറിഞ്ഞില്ല. ആ
പച്ചപ്പരവതാനിയിലേക്ക് ഞങ്ങള്് നീങ്ങി. മലബാറിലെ ഏക പവര് പ്രൊജക്ട് ആണ്
കുറ്റിയാടി പവര് പ്രൊജക്ട്. കേരള സംസ്ഥാന വിദ്യുഛക്തി ബോഡിന്റെ കീഴിലാണ്
ഇത്. പെരുവണ്ണാമൂഴി അണക്കെട്ട് ആണ് പ്രധാന റിസര്വോയര്.അവിടെ നിന്നും
വെള്ളം പൈപ്പ് വഴി കക്കയം പവര് ഹൗസില് എത്തിച്ചാണ് വൈദ്യുതി
ഉല്പാദിപ്പിക്കുന്നത്. തേക്കടി ഞാന് ഇതുവരെ കണ്ടിട്ടില്ല.പക്ഷേ കുറേ
മരങ്ങളും അതിന്റെ കുറ്റികളും വെള്ളക്കെട്ടുകളും ഒക്കെയായുള്ള ഒരു ചിത്രം
തേക്കടിയെ പറ്റി മനസിലുണ്ട്. ഏകദേശം അതേ ചിത്രം തന്നെയാണ്
കരിയാത്തന്പാറയും. മഴക്കാലത്ത് റിസര്വോയറിലെ വെള്ളം പൊങ്ങി കരയും
വെള്ളവും ആലിംഗനം ചെയ്തു നില്ക്കുന്ന ഒരു പ്രദേശമാണ് കരിയാത്തന്പാറ.
അതിന്റെ വിദൂര ദൃശ്യം വശ്യമനോഹരമായിരുന്നു.
നാം
വീട്ടില് ലക്ഷങ്ങള് മുടക്കി ഉണ്ടാക്കുന്ന പുല്തകിടി പ്രകൃതി അതിന്റേതായ
ചാരുതയോടെ ശില്പഭംഗിയോടെ നിര്മ്മിച്ച് വച്ചിരിക്കുന്നു.ആ
പച്ചപ്പരവതാനിക്ക് നടുവില് പല സ്ഥലത്തും തല ഉയര്ത്തി നില്ക്കുന്ന
കാറ്റാടി മരങ്ങള് ആ താഴ്വരക്ക് കൂടുതല് സൌന്ദര്യമേകി.തണല് ഇല്ലെങ്കിലും
അല്പം തണല് കൊതിച്ച് ആ മരങ്ങള്ക്കടിയില് ഇരിക്കുമ്പോള് സൂര്യന്റെ
കത്തുന്ന വെയില് ഞങ്ങളെ ബാധിച്ചതേ ഇല്ല. ഞങ്ങള് അവിടെ സമയം
തള്ളുന്നതിനിടക്ക് പ്രദേശവാസികളായ രണ്ട് കുട്ടികള് അവരുടെ വീട്ടിലെ
നായയെയും കൊണ്ട് അവിടെ വന്നു.അവര് ഞങ്ങളെ ശ്രദ്ധിച്ചതേ ഇല്ല.'മുറ്റത്തെ
മുല്ലക്ക് മണമില്ല' എന്ന ചൊല്ല് അന്വര്ത്ഥ!മാക്കിക്കൊണ്ട് അവര് അവിടേയും
ഇവിടേയും നടക്കുന്നത് കാണാമായിരുന്നു. ഇതാ ഈ അരുവി ആ മലയുടെ ഉച്ചിയില്
നിന്നും മന്ദം മന്ദം ഒഴുകി ഇവിടെ ചിലങ്ക കുലുക്കുന്നു.ഏത് സംഗീതജ്ഞനും
സൃഷ്ടിക്കാന് കഴിയാത്ത ഒരു സംഗീതം അവ പൊഴിക്കുന്നു. അതാസ്വദിച്ച് ഞങ്ങള് ആ
അരുവിക്കരയില് ഇരുന്ന് ഭക്ഷണം കഴിച്ചു. കക്കയം വാലിയിലൂടെ കിന്നാരം
ചൊല്ലി ഒഴുകുന്ന ആ അരുവിയിലെ വെള്ളം ഞങ്ങളെ മുഴുവന് കൊതിപ്പിച്ചു.നല്ല
തെളിഞ്ഞ വെള്ളം.വെള്ളിക്കീറ് പോലെ അത് പാറകളില് കൂടി ഉരുണ്ടുരുണ്ട്
വരുന്നു.പക്ഷേ ആ ആകര്ഷണ വലയത്തില് പെട്ട് വെള്ളത്തിലേക്ക്
ഇറങ്ങരുത്.പാറകള് എല്ലാം തന്നെ വളരെ വളരെ തെന്നുന്നതായിട്ടാണ്
അനുഭവപ്പെട്ടത്.വെള്ളത്തിനടിയില് കിടക്കുന്ന ഈ അപകടം മനസ്സിലാക്കാതെ
ഇറങ്ങിയാല് തെന്നി വീണ് പാറയില് തലയിടിക്കും എന്ന് തീര്ച്ച.സമീപത്തെ
തോപ്പുകളുടെ പ്രതിബിംബം ഒരു നീലക്കണ്ണാടി പോലെ വെള്ളത്തില് പ്രതിഫലിച്ചു
കണ്ടു. കുറച്ചാളുകള് കൂടുമ്പോള് എന്തെങ്കിലും ഒരു കലാപരിപാടി നടത്തുക
എന്ന ഞങ്ങളുടെ സ്ഥിരം പരിപാടി അവിടേയും അരങ്ങേറി.
അല്പമകലെ
തല ഉയര്ത്തി നില്ക്കുന്ന മലകള്.മഴക്കാലത്ത് വെള്ളച്ചാട്ടങ്ങള്
വെള്ളികീറുന്ന ആ മാമലസൌന്ദര്യം പക്ഷേ ആസ്വദിക്കാന് ഇപ്പോള് ഒരു ചോലയും
അവിടെയില്ലാതെ പോയി.എങ്കിലും ആ വന്യഭംഗി നഗരത്തില് താമസിക്കുന്ന ഞങ്ങളുടെ
കണ്ണുകള്ക്ക് ദൃശ്യവിരുന്നേകി. കക്കയം വാലി എന്തുകൊണ്ടും കേരളത്തിന്റെ
ടൂറിസം മാപ്പില് ഇടപിടിക്കാന് അര്ഹതപ്പെട്ടത് തന്നെ എന്ന് എനിക്ക്
തോന്നി.പക്ഷേ ആ സ്ഥാനം ഒരു പക്ഷേ ഈ സുന്ദരസ്വര്ഗ്ഗത്തിന്റെ സ്വത്വത്തെ
നശിപ്പിച്ചേക്കാം. അപ്പോള് ഒരു ചെറിയ ട്രിപ്പ് ആണ്് നിങ്ങളുടെ മനസ്സിലെ
പ്ലാന് എങ്കില് അത് കക്കയം വാലി തന്നെയാകട്ടെ.ഒരു ഉച്ചക്ക് ശേഷമുള്ള
ട്രിപ്പ് ആണെങ്കില് താഴ്വരയില് സൂര്യന്റെ വലിയ വിളയാട്ടവും
ഉണ്ടാകില്ല.പക്ഷേ ഒരു കാര്യം.നാടിനെപറ്റി അധികം അറിയാത്തതിനാല്
ഇരുട്ടുന്നതിന് മുമ്പ് അവിടം വിടുന്നതായിരിക്കും നല്ലത്. ഇവിടെ
എത്തിച്ചേരാനുള്ള വഴി കൂടി പറയാം.കോഴിക്കോട് പുതിയ ബസ്റ്റാന്റില് നിന്ന്
കക്കയം പോകുന്ന ബസ്സില് കയറി കക്കയം വാലി എന്നോ കരിയാത്തന്പാറ എന്നോ
പറയുക.ഏകദേശം 45 കിലോമീറ്റര് ദൂരം സഞ്ചരിക്കാനുണ്ട്.
ഓരോ
വ്യക്തിയും ഒരിക്കലെങ്കിലും ഈ വഴികളിലൂടെ യാത്ര ചെയ്യണം. പ്രകൃതിയുടെ
കലിഡോസ്കോപ്പില് ദൈവത്തിന്റെ കയ്യൊപ്പുപതിഞ്ഞ വഴിത്താരകള്, വനസ്ഥലികള്,
മലനിരകള്...ആതിരപ്പള്ളി മലക്കപ്പാറ വഴി വാല്പ്പാറയിലേക്ക്...അവിടുന്ന്
ചുരമിറങ്ങി പൊള്ളാച്ചി വഴി തിരികെ.... മാരുതി 800-ന്റെ കരുത്തില് ഞങ്ങള്
നാലുപേര് തൃശ്ശൂരില്നിന്നും രാവിലെ 7 മണിക്ക് യാത്രതിരിച്ചു.
ചാലക്കുടിയില്നിന്നും 31 കിലോമീറ്റര് പിന്നിട്ട് ആതിരപ്പിള്ളിയിലെത്തി.
ആതിരപ്പിള്ളിയില് സഞ്ചാരികള് എത്തിച്ചേരുന്നതേയുള്ളൂ. അവിടെയിറങ്ങാന്
സമയമില്ലാത്തതിനാല് വാഴച്ചാലിലേക്ക് വച്ചുപിടിച്ചു. പ്രഭാതത്തിന്റെ നനുത്ത
തണുപ്പ്, വഴികള്ക്കിരുവശവും അതിരിടുന്ന വന്മരങ്ങളും മുളങ്കൂട്ടങ്ങളും,
ചാലക്കുടിപ്പുഴയുടെ കളകളാരവങ്ങള്...പോകുന്നവഴിയുടെ സൗന്ദര്യത്തില് മയങ്ങി
അല്പ്പനേരം വിനിര്ത്തി കാഴ്ചകള് ക്യാമറയില് പകര്ത്തി. വീും യാത്ര...
ഇടയ്ക്ക് ഒരു കൊച്ചുപാലം. നോക്കിയപ്പോള് പാറക്കെട്ടിന് മുകളിലൂടെ താഴേക്ക്
പതിക്കുന്ന ജലത്തിന്റെ വശ്യത. മഴക്കാലത്ത്മാത്രം സജീവമാകുന്ന ചാര്പ്പാ
വെള്ളച്ചാട്ടം. കണ്ടിട്ടും കണ്ടിട്ടും മതിവരാതെ സഞ്ചാരികള് പോകാന്
മടിച്ചുനില്കുന്നു. സഹയാത്രികന് മധുവിന് ചിത്രങ്ങളെടുത്ത് മതിവരുന്നില്ല.
ഇനി
യാത്ര വാഴച്ചാല് ചെക്പോസ്റ്റിലേക്ക്. അവിടെ നിന്നാണ് മലക്കപ്പാറ വഴി
വാല്പ്പാറയിലേക്കുള്ള യാത്രയുടെ ആരംഭം. ചെക്പോസ്റ്റില്
പരിശോധനയ്ക്ക്ശേഷം പാസ് നല്കും. മദ്യംകൊുപോകുന്നത് കുറ്റകരമാണ്. കൂടാതെ വണ്ടിയിലുള്ള പ്ലാസ്റ്റിക്ക് ബോട്ടിലുകളുടെ എണ്ണവും രേഖപ്പെടുത്തും. ഇവ
വനത്തില് വലിച്ചെറിയുന്നത് ശിക്ഷാര്ഹം. ആയിരംരൂപ പിഴ ഈടാക്കാവുന്ന
കുറ്റം. ചെക്കിംഗിനുശേഷം യാത്ര തുടര്ന്നു. ഇരുവശവും കാട്, കാട്
മുറിച്ചുകടക്കുന്ന ഒരു മയില്, മുളങ്കാടുകളില് ഊഞ്ഞാലാടുന്ന
കരിങ്കുരങ്ങുകള്... സിരകളില് പടര്ന്നുകയറുന്ന ശുദ്ധവായുവിന്റെ
ഊര്ജ്ജദായകമായ സ്പര്ശം. വഴിനീളെ നിരന്നുകിടക്കുന്ന ആനപ്പിങ്ങള്,
ഇരുവശത്തുമുള്ള മുളങ്കൂട്ടങ്ങളില് ചിലത് ആനകള് ഒടിച്ചിട്ടിരിക്കുന്നു.
കൂട്ടത്തിലെ ശ്രീജിത്തിന് വഴിയില് കാറിനുമുന്പില് ആനവരുമോ എന്നപേടി.
വെറുതെയെല്ല ഈ സ്ഥലത്തിന് ആനക്കയമെന്ന് പേര്കിട്ടിയത്. പോകുന്ന വഴി
പെരിങ്ങല്കുത്ത് ഡാം. ഡാമിനുള്ളില് പ്രവേശിക്കുന്നതിന് അനുമതി വാങ്ങണം.
ഞങ്ങള് യാത്ര തുടര്ന്നു. അല്പ്പദൂരം കഴിഞ്ഞപ്പോള് വഴിയുടെ
ഇടതുഭാഗത്തായി പെരിങ്ങല്കുത്ത് ഡാമിന്റെ വിദൂരക്കാഴ്ച്ച. ക്യാന്വാസില്
ജലച്ഛായംകൊ് പെയിന്റ ് ചെയ്തപോലെ. അവിടെ ഇറങ്ങി ക്യാമറ ക്ലിക്ക് ചെയ്ത്
മതിവരുന്നില്ല. പക്ഷെ ഇനിയും യാത്ര തുടരണമല്ലൊ. മനസില്ലാമനസ്സോടെ കാറില്
കയറി. മലക്കപ്പാറയിലേക്കുള്ള വഴിയുടെ അവസ്ഥ ഏറെ മോശം. മലക്കപ്പാറയിലേക്ക്
52 കിലോമീറ്ററുകളു്. കേരള-തമിഴ്നാട് അതിര്ത്തിയാണ് മലക്കപ്പാറ. വഴിയില്
ഷോളയാര് പവര്ഹൗസിലേക്ക് വെള്ളമെത്തിക്കുന്ന വലിയ പെന്സ്റ്റോക്ക്
കുഴലുകള്. ഭിത്തിക്കുമുകളില് കാണുന്ന റോസ്നിറത്തിലുള്ള ഓര്ക്കിഡ്
പുഷ്പ്പങ്ങളെ അനുസ്മരിപ്പിക്കുന്ന പൂക്കള് നിറഞ്ഞ ചെടികള്. വി
കുലുങ്ങിക്കുലുങ്ങി നീങ്ങുന്നു. മാരുതിയുടെ വലയം സുരേഷേട്ടന്
ഏറ്റെടുക്കുന്നു. വഴിയിലുടനീളം വന്യ സൗന്ദര്യം ആസ്വദിച്ച് ഞങ്ങള്
മലക്കപ്പാറയിലെത്തി. അത്യാവശ്യം നീ ഒരുയാത്രയുടെ ക്ഷീണം ഏവരുടെയും
മുഖത്തു്. മണി കൃത്യം പന്ത്രര. പ്രകൃതിയുടെ ഒന്നാംവിളി തീര്ക്കാന്
കാപ്പിത്തോട്ടത്തിലിറങ്ങിയ സുരേഷേട്ടന്റെ കാലില് അട്ട കയറി. ഒരുവിധത്തില്
അതിനെതട്ടിമാറ്റി. എല്ലാവര്ക്കും തങ്ങളുടെ കാലില് അട്ടപിടിച്ചിട്ടുാേ
എന്ന് സംശയം. പിന്നീട് കുറച്ച്സമയം സൂഷ്മപരിശോധനനടത്തലായി ഏവരും.
മലക്കപ്പാറ ഒരു കൊച്ച് സ്ഥലമാണ്. കുറച്ച് വീടുകള് മൂന്നോ നാലോ പീടികകള്
രാേ മൂന്നോ ഹോട്ടലുകള്...ഇത്രമാത്രം. മുന്പില്ക
ഹോട്ടലില്നോക്കിയപ്പോള് ആരുമില്ല. ഇത് പ്രശ്നമാകുമോ എന്ന സന്ദേഹത്തിലാണ്
അവിടെക്കയറിയത്. എല്ലാവര്ക്കും വിശപ്പോട് വിശപ്പ്. ഊണ്
പറഞ്ഞു.അല്പ്പസമയംകഴിഞ്ഞപ്പോള് ഞങ്ങളെ വിസ്മയിപ്പിച്ച് നല്ല ചുട്ചോറും
സാമ്പാറും പപ്പടവും ക്യാബേജ് തോരനും മോരൊഴിച്ച കറിയും ഉഗ്രന് അച്ചാറും
മുന്നിലെത്തി. എല്ലാവരും ചൂടോടെ വെട്ടിവിഴുങ്ങാന് ആരംഭിച്ചു. പരസ്പരം
രുചിയെപ്പറ്റി പുകഴ്ത്തി. ഇടയ്ക്ക് കടക്കാരന് എത്തിനോക്കി സ്പെഷ്യല്
എന്തെങ്കിലും വേണോ എന്നൊരു ചോദ്യം. എന്താ സ്പെഷ്യല് എന്ന് മറുചോദ്യം.
നല്ല പുഴമീന് പൊരിച്ചതുെന്ന് മറുപടി. രെണ്ണം പോരട്ടെയെന്ന് ഞങ്ങളും.
പുഴമീനെത്തി. ഒന്നു നാക്കില് വച്ചതേയുള്ളൂ, ഓ....പിന്നെ പുഴമീന്
പോയവഴിയറിഞ്ഞില്ല. പാത്രത്തില് മുള്ള്പോലും കാണാനില്ല. ബില്ല് വന്നത്
വെറും 150 രൂപമാത്രം. ഓ കുറെ നാളുകള്ക്ക്ശേഷം ഇന്നാ ഇത്ര ആസ്വദിച്ച്
വയറുനിറയെ കഴിച്ചത്. ശ്രീജിത്ത് ഏമ്പക്കം വിട്ടുകൊ് പറഞ്ഞു. പിന്നെ
ഒരുവിധത്തില് വണ്ടിയില്കയറി വാല്പ്പാറയിലേക്ക് യാത്ര തുടര്ന്നു. 
മലക്കപ്പാറ
ചെക്ക്പോസ്റ്റിലെത്തി വാഴച്ചാല് ചെക്ക്പോസ്റ്റില്നിന്നും തന്ന
സ്ലിപ്പ് പരിശോധിച്ചു യാത്രയ്ക്ക് അനുമതിതന്നു. ഇനി വാല്പ്പാറ
ചെക്ക്പോസ്റ്റിലേക്ക്. അവിടെയെത്തിയപ്പോള് പോലീസിന്റെ മട്ടുമാറി.
പരിശോധകന്റെ വായില് മുറുക്കാന്, പോലീസിന്റെ ഗാംഭീര്യമൊന്നും
തോന്നുന്നില്ല. ഒരു 20 രൂപ കൊട്മ്മാ എന്ന് മറയില്ലാത്ത ചോദ്യം. 10രൂപയേ
ഉള്ളൂ എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോള് അതുമതി എന്ന് ഭാഷ്യം. ചെക്ക്പോസ്റ്റ്
തുറന്നുതന്നു. ഇനി കാഴ്ച്ചകളുടെ വസന്തം. പ്രകൃതിയാകെമാറി. 
ഇത്തരം
കുറച്ചു സ്ഥലങ്ങളെയെങ്കിലും കുറച്ചു പേരിലെക്കെങ്കിലും എത്തിക്കാന്
കഴിയണം, കഴിയും എന്ന ആഗ്രഹത്തോടെയാണ് ഞങ്ങള് കുറച്ചു സുഹൃത്തുക്കള്
മരോട്ടിചാലിലേക്ക് ഒരു യാത്ര തുടങ്ങിയത്. പതിമൂന്നു വര്ഷം മുന്പ് ആ
കാട്ടിലൂടെ ഞാന് നടത്തിയ യാത്രയുടെ പരിചയം മാത്രം വെച്ചാണ്, ഞങ്ങള് ആ
കാട്ടിലേക്ക് പോകാന് തീരുമാനിച്ചത്. മറ്റു പലരുടെയും കാട്ടിലേക്കുള്ള ആദ്യ
യാത്രയും കൂടിയായിരുന്നു അത് .
എറണാകുളത്തു
നിന്നാണ് ഞങ്ങള് യാത്ര തുടങ്ങിയത്. എറണാകുളം പാലക്കാട് നാഷണല് ഹൈവയില്
ആമ്പല്ലൂര് തലോര് എന്നീ സ്ഥലങ്ങള് കഴിഞ്ഞാല് വരുന്ന ഒരു സ്ഥലമായ
കുട്ടനെല്ലൂരില് നിന്നും മാന്ദമംഗലം-മരോട്ടിച്ചാല് റോഡിലൂടെ ഏകദേശം 12 KM
സഞ്ചരിച്ചാല് മരോട്ടിച്ചാലില് എത്തിച്ചേരാം. പാലക്കാടു നിന്നും
വരുന്നവര്ക്ക് മണ്ണുത്തി നടത്തറ കുട്ടനെല്ലൂര് വഴിയും, തൃശ്ശൂരില്
നിന്നും വരുന്നവര്ക്ക് മിഷന് ഹോസ്പിടല് അഞ്ചേരി കുട്ടനെല്ലൂര് വഴിയും
മരോട്ടിച്ചാലില്എത്താം. തൃശ്ശൂരില് നിന്നും മരോട്ടിച്ചാലിലേക്ക്
െ്രെപവറ്റ് ബസ് സര്വീസ് നടത്തുന്നുണ്ട് .
മരോട്ടിച്ചാലില്
ഒന്നോ രണ്ടോ നാടന് ചായക്കടകള് മാത്രമേ ഉള്ളൂ. അതിലാണെങ്കില് ചായ മാത്രം
പ്രതീക്ഷിച്ചാല് മതി, ഞായറാഴ്ചയാണ് എങ്കില് അതുപോലും കിട്ടിയില്ല എന്നും
വരും. അത് മുന്കൂട്ടി അറിയാവുന്നത് കൊണ്ട് തന്നെ ഭക്ഷണം ഞങ്ങള്
കരുതിയിരുന്നു. അതും കൈയിലെടുത്തു കാറ് വീട്ടുകാരുടെ സമ്മതത്തോടെ അവരുടെ
മുറ്റത്ത് കയറ്റിയിട്ടു ഞങ്ങള് യാത്ര തുടങ്ങി. വേറെയും കുറച്ചു ആളുകള്
ഞങ്ങളുടെ മുന്പേ നടക്കുന്നുത് കണ്ടപ്പോള് മനസ്സിന് അല്പം ആശ്വാസം തോന്നി.
കാട്ടിലെ ഒരു വഴി മായ്ക്കാനും ഒരു പുതിയ വഴി തുറക്കാനും പ്രകൃതിക്ക് അല്പം
സമയം മാത്രം മതിയാകുന്നത് കൊണ്ട്, എന്റെ ഓര്മ്മയിലെ വഴി മറന്നാലും
മുന്പേ പോകുന്നവര് വഴികാട്ടുമല്ലോ എന്ന ചിന്തയാണ് ആശ്വാസം തന്നത് .
റോഡരുകിലെ
കനാലില് കരയിലൂടെ അല്പം നടന്നപ്പോള് തന്നെ ആദ്യ വെള്ളച്ചാട്ടത്തിന്റെ
ശബ്ദം ചെവികളെ തഴുകിയെത്തി. തിരക്ക് പിടിച്ച ജീവിതത്തില് നിന്നും ഒരു
ദിവസ്സത്തെക്ക് മാത്രമായിട്ടുള്ള മോചനം ഞങ്ങള് ആസ്വദിക്കാന് തുടങ്ങി.
മുന്പേ പോയവന്റെ കാല്പാട് പോലും മായ്ച്ചു കളയുന്ന ആ കാട്ടു വഴികളിലൂടെ
നടക്കാന് മനസ്സ് വെമ്പല് കൊള്ളുകയായിരുന്നു. കിളികളുടെ ശബ്ദവും കാടിന്റെ
വന്യതയും അനുഭവിക്കാന് തുടങ്ങി. എങ്ങും നിറഞ്ഞ പച്ചപ്പ് മാത്രം. 
പോകുന്ന
വഴിക്ക് ചില ചെറിയ ചെറിയ വെള്ളച്ചാട്ടങ്ങള് കുറെ എണ്ണം ഉണ്ട്. കുടുംബമായി
വരുന്നവര് ആദ്യത്തെ വെള്ളച്ചാട്ടത്തില് കുളിച്ചു മടങ്ങുകയാണ് സാധാരണ
ചെയ്യാറുള്ളത്. ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട വെള്ളച്ചാട്ടമായ
'ഇലഞ്ഞിപ്പാറയിലേക്ക്' കാട്ടിലൂടെ നാല് കിലോമീറ്റര് നടക്കണം. അതുകൊണ്ട്
തന്നെ ചെറിയ സ്ഥലങ്ങളില് നിന്ന് സമയം കളയാതെ ലക്ഷ്യസ്ഥാനം നോക്കി ഞങ്ങള്
നടന്നു.
ഒരാള്ക്ക്
മാത്രം നടക്കാന് വീതിയുള്ള കാടുവഴികളില്ലൂടെ കുറെ നടന്നപ്പോള് പുഴയുടെ
കരയില് വഴി അവസാനിച്ചു. ഒന്ന് കൂടെ നോക്കിയപ്പോള് പുഴയുടെ അപ്പുറത്ത്
വീണ്ടും വഴി തുടങ്ങുന്നതും കണ്ടു. ഞാന് ആദ്യം പുഴയില് ഇറങ്ങി പുഴയുടെ
ആഴവും ഒഴുക്കും മനസ്സിലാക്കി, ചതിക്കുഴികള് ഇല്ല എന്നും ഉറപ്പു വരുത്തി
വീണ്ടും തിരികെ വന്നു പിന്നെ സുഹൃത്തുക്കളുമായി കൈകോര്ത്തു പിടിച്ചു പുഴയെ
മുറിച്ചു കടന്നു. നല്ല തണുപ്പായിരുന്നു വെള്ളത്തിന്...കണ്ണുനീരിന്റെ
പരിശുദ്ധിയും..
റോഡരുകില്
നിന്നും ഏകദേശം രണ്ടുമണിക്കൂറോളം കാട്ടിലൂടെ നടന്നു. വഴിയില് സുന്ദരമായ
ചില ചെറിയ വെള്ളച്ചാട്ടങ്ങള് കണ്ടു. എവിടെ വെച്ച് യാത്ര അവസാനിപ്പിച്ചാലും
ആരും ആ യാത്ര നഷ്ടമായി എന്ന് പറയാത്ത ഒരിടമാണ് ഈ മരോട്ടിച്ചാല്
വെള്ളച്ചാട്ടങ്ങള്. ഓരോന്നും കണ്ടും ഫോട്ടോയെടുത്തും ആനയെക്കുറിച്ചു
ചിന്തിക്കാതെ ഞങ്ങള് വീണ്ടും നടന്നു. ഏറ്റവും അവസാന ലക്ഷ്യമായ ഇലഞ്ഞി പാറ
വെള്ളച്ചാട്ടത്തിലേക്ക്.
അല്പം
കൂടി നടന്നപ്പോള് വഴി രണ്ടായി പിരിയുന്ന ഒരിടത്ത് എത്തി. ഞങ്ങള്ക്ക്
മുന്പേ വന്ന ആളുകളെ അവിടെ കണ്ടു. അവരും ഏതു വഴിയെ പോകണം, എന്ത് ചെയ്യണം
എന്നറിയാതെ കാത്തു നില്ക്കുകയാണ്. ഒടുവില് അവര് വലതുവശത്തെ വഴിയിലൂടെ
നടന്നു തുടങ്ങി. അതാണ് വഴിയെന്നു അവരില് പലരും തര്ക്കിച്ചു. ഞങ്ങളും
അവരോടൊപ്പം ചേര്ന്ന് നടന്നു. കുറെ നടന്നിട്ടും വെള്ളച്ചാട്ടത്തിന്റെ
ശബ്ദമൊന്നും കേള്ക്കുന്നുമില്ല. എന്തോ ഒരു പന്തികേട് തോന്നി. വഴിയില്
ആനയുടെ കാല്പാടുകള്, പിന്നെ റോഡില് മരച്ചില്ലകള് കുറെ ഒടിഞ്ഞു
കിടക്കുന്നു, വഴിയാണെങ്കില് വളരെ വലിയ ഒരു കയറ്റത്തിലേക്ക് ആണ് പോകുന്നത്.
അല്പം കഴിഞ്ഞപ്പോള് കൂട്ടത്തിലുള്ള സുഹൃത്തുക്കള് മടങ്ങാം എന്ന് പറഞ്ഞു
തുടങ്ങി. എനിക്കാണെങ്കില് ഇവിടെ വരെ വന്നിട്ട് ഇത്രയും വഴി നടന്നിട്ട്
തോറ്റു പിന്മാറാന് മനസ്സും വരുന്നില്ല. പക്ഷെ ലക്ഷ്യം ഏത് എന്നറിയാതെ
വെറുതെ നടന്നിട്ട് ഒരു കാര്യവും ഇല്ല. ഒടുവില് തോല്വി സമ്മതിച്ചു ഞങ്ങള്
മടങ്ങി തുടങ്ങി. എല്ലാവരും അവശരായിരുന്നു. കടന്നു വന്ന വഴികള് പിന്നിട്ട്
ഞങ്ങള് നിരാശരായി വീണ്ടും ഇരു റോഡുകളും പിരിയുന്ന റോഡില് തിരിച്ചെത്തി. 
ഇനിയും
പോകാന് ബാക്കിയുള്ള ഇടതു വശത്തെ വഴിയിലൂടെ നടന്നാല് വെള്ളച്ചാട്ടത്തില്
എത്തുമെന്നറിയാം. പക്ഷെ ഇനിയും വഴിതെറ്റുമോ എന്ന ഭയത്തില് നടക്കാന്
സുഹൃത്തുക്കള്ക്ക് താല്പര്യം ഇല്ല. അത് കൊണ്ട് അല്പ നേരം വിശ്രമിച്ചിട്ട്
തിരിച്ചു നടക്കാം എന്ന് പറഞ്ഞ് പാറപ്പുറത്ത് ഇരുന്നെങ്കിലും മനസ്സില്
മറ്റൊരു പ്രതീക്ഷയായിരുന്നു, മറ്റേ വഴിയിലൂടെ ആരെങ്കിലും തിരിച്ചു വന്നാല്
അവര് വെള്ളച്ചാട്ടം കണ്ടു മടങ്ങുന്നവര് ആണെങ്കില് ...
ചില
സമയങ്ങളില് ഭഗവാന് കൂടെയുണ്ടാകും എന്നതിന്റെ തെളിവായി അല്പ
സമയത്തിനുള്ളില് തന്നെ പത്തോളം പേര് മലയിറങ്ങി വരുന്നത് കണ്ടു. വെറും
പത്തു മിനിട്ട് കൊണ്ട് അവിടെ നടന്നെത്താം എന്ന് അവരില് നിന്നും
കേട്ടപ്പോള് മനസ്സില് വല്ലാത്ത സന്തോഷം തോന്നി. ക്ഷീണമെല്ലാം മറന്നു
ഞങ്ങള് വീണ്ടും മല കയറി. അങ്ങിനെ ഒടുവില് ഞങ്ങള് ആ കാട്ടിനുള്ളിലെ
സ്വര്ഗലോകത്തു എത്തി ചേര്ന്നു.
വേറെയും
കുറച്ചു ആളുകള് അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഒരു കൂട്ടത്തെ പരിചയപ്പെട്ടു.
എല്ലാവരും ആ നാട്ടുകാര് ആയിരുന്നു. പുറം ലോകത്ത് നിന്നും വന്നവര് ഞങ്ങള്
മാത്രം. പല ഒഴിവു ദിവസ്സങ്ങളിലും ഇവിടെ വന്നു ഈ കാടിന്റെ സംഗീതം കേട്ടു,
കണ്ണുനീരിനേക്കാള് പരിശുദ്ധമായ ഈ വെള്ളത്തില് കുളിച്ചു മടങ്ങുന്ന അവരോടു
അസൂയയാണ് തോന്നിയത്.
വെള്ളച്ചാട്ടത്തിനു
താഴെയും മുകളിലും കുളിച്ചും ഭക്ഷണം കഴിച്ചും കഴിഞ്ഞതോടെ എല്ലാവരും വീണ്ടും
ആരോഗ്യം വീണ്ടെടുത്തിരുന്നു. വെള്ളച്ചാട്ടത്തിന്റെ എതിരെയുള്ള പാറയില്
കയറി കുറെ നേരം കാറ്റും കൊണ്ടിരുന്നു. ഈ സ്ഥലം
തമിഴ്നാട്ടിലായിരുന്നെങ്കില് ഇപ്പോള് പ്രശസ്തമായ ഒരു എക്കോ ടൂറിസം
സെന്റര് ആയേനെ എന്ന ചിന്തയായിരുന്നു മനസ്സില്.
തിരിച്ചു
റോഡിലെത്തി കാറിലിരിക്കുമ്പോള് മനസ്സില് മറ്റൊരു ചോദ്യം ആയിരുന്നു.
മടക്കയാത്രയില് ചെരുപ്പ് പൊട്ടിയ സുഹൃത്തിന് സ്വന്തം ചെരുപ്പ് കൊടുത്തു.
നഗ്നപാദനായി കാട്ടിലൂടെ നാല് കിലോമീറ്റര് നടക്കുന്നതിനിടയില് അറിയാതെ
ചവിട്ടിയ വിഷപാമ്പ്, സാധാരണ ഒരു സെക്കന്റ് പോലും വേണ്ടാതെ തിരിച്ചു
കടിക്കാറുള്ള ആ ജീവി, എന്നെ കടിക്കാതെ പത്തിയും മടക്കി പോയത് എനിക്കായി
വീട്ടില് കാത്തിരിക്കുന്ന ഭാര്യയെയും രണ്ടു പിഞ്ചുകുഞ്ഞുങ്ങളെയും
ഓര്ത്തിട്ടായിരിക്കുമോ? അതോ എന്നിലൂടെ, ഞങ്ങളിലൂടെ ഈ സുന്ദരലോകം കുറച്ചു
പേരെങ്കിലും അറിയട്ടെ എന്ന് ആ പാമ്പും ആഗ്രഹിച്ചിരിക്കുമോ?
കോഴിക്കോടു
നിന്ന് മംഗലാപുരത്തേക്ക് നാലുമണിക്കൂര് യാത്ര. പിന്നെ വെള്ളച്ചാട്ടങ്ങളും
നെടുങ്കന്പാലങ്ങളും തുരങ്കങ്ങളും താണ്ടിയുളള കൊങ്കണ്പാതയിലൂടെ...ആ യാത്ര
തന്നെ ഒരു വിനോദസഞ്ചാര ഹരം പകരുന്നു. വഴിയില് മൂന്നു കിലോമീറ്റര്
നീളമുള്ള ഒരു തുരങ്കം കടന്നാല് ഉടനാണ് കാര്വാര് സ്റ്റേഷന്.
അറബികടലോരത്തെ മനോഹരമായ തീരനഗരം. കാളിപ്പുഴയും കടലും സംഗമിക്കുന്ന അഴിമുഖം.
മംഗലാപുരത്തു നിന്ന് മത്സ്യഗന്ധയില് കാര്വാറിലെത്തുമ്പോള് സമയം ആറുമണി.
സ്റ്റേഷനില് നിന്ന് നഗരത്തിലേക്ക് പിന്നെയും 12 കിലോമീറ്റര് ഉണ്ട്.
ബസ്റ്റാന്ഡിലെത്തി ഡാന്ഡേലിക്കുള്ള ബസിനായി അന്യേഷിച്ചു. അഞ്ചരയ്ക്കാണ്
അവസാന ബസ്. ഇനി നാളെ രാവിലെ നോക്കിയാല് മതി. കൊടുംകാട്ടിലൂടെയാണ് വഴി.
പകല്യാത്രയാണ് സഞ്ചാരികള്ക്കു നല്ലതും. 
ഏഴുമണിക്കുള്ള
ആദ്യബസ് പിടിക്കാനായി സ്റ്റാന്ഡിലെത്തിയെങ്കിലും ഒരു മിനിട്ടിന്റെ
വെത്യാസത്തില് അത് നഷ്ടമായി. പിന്നെ തൊട്ടടുത്തെ പ്രധാന സ്ഥലമായ
ജോയ്ഡയിലേക്കുള്ള ബസ് പിടിച്ചു. 96 കിലോമീറ്റര്. കാനനപാതയില് ചിലയിടത്തും
മാത്രം റോഡ് മോശമാണ്. രണ്ടര മണിക്കൂര് കൊണ്ടാണ് ജോയ്ഡയിലെത്തിയത്. അവിടെ
ഭക്ഷണം കഴിക്കാനായി ഹോട്ടലില് കയറി. പാവപ്പെട്ടൊരു അങ്ങാടി. റവ ഇഡ്ഡലിയും
ബണ്സ് എന്ന ഓമന പേരിലറിയപ്പെടുന്ന പൂരിയുമല്ല, ബണ്ണുമല്ലാത്തൊരു പലഹാരവും.
ചായ രുചികരമാണെങ്കിലും ചെറിയൊരു ഗ്ലാസില് തുള്ളിയേ കാണൂ. അതിനേക്കാള്
ചെറിയ ഗ്ലാസിനി കണ്ടു പിടിക്കാനിരിക്കുന്നേയുള്ളു!
കാനനയാത്രയ്ക്ക്
വനം വകുപ്പിന്റെ അനുമതി വേണം. ഡാന്ഡേലിയിലെത്തിയപ്പോള് ആദ്യം പോയത്.
ഫോറസ്റ്റ് കണ്സര്വേറ്റര് ഓഫീസിലേക്കാണ്. ഞായറാഴ്ചയാണെങ്കിലും അവിടെ
ഉദ്യോഗസ്ഥരുണ്ടായിരുന്നു. ചിത്രദുര്ഗക്കാരനായ കുമാരസ്വാമി. അര്ധ
സര്ക്കാര് സ്ഥാപനമായ ജംഗിള്ലോഡ്ജാണ് ഇവിടെ താമസിക്കാനുളളത്. അവിടെ കാശ്
അല്പ്പം കൂടുതലായിരിക്കും. പാക്കേജുകളാണ് കൂടുതലും. താമസവും ഭക്ഷണവും
സഫാരിയുമടക്കം ഒരാള്ക്ക് 2500 രൂപയാവും. വനം വകുപ്പിന്റെ നേച്ചര്
ക്യാമ്പാണ് പിന്നെയുള്ളത്. അവിടെ ഡീലക്സ് ടെന്റിന് 500 രുപയാണ്. സാധാരണ
ടെന്റിന്250 ഉം. മരംകൊണ്ടുള്ള കോട്ടേജുകള്ക്ക് 1200 രുപയും. സഫാരിക്കും
മറ്റും വേറെ കാശു ചെലവാകുമെങ്കിലും പോക്കറ്റിനാശ്വാസം ഇതു തന്നെ. പിന്നെ
സ്വകാര്യ വ്യക്തികള് നടത്തുന്ന് ടൂര് പാക്കേജില് പോയാല് അവര്ക്കുള്ള
കമ്മീഷന് കൂടി വേണ്ടി വരും. ഞങ്ങള് ഡീലക്സ് ടെന്റും ബൂക്ക് ചെയ്ത്
കുള്ഗി നാച്ചര് ക്യാമ്പിലേക്ക് പോയി. 12 കിലോമീറ്റര് 'ദേശീയ
വാഹന'ത്തില്..
ഭാഗ്യാനേഷികളായി
ഞങ്ങളുടെ യാത്ര സൂര്യനുണരും മുമ്പേ തന്നെ തുടങ്ങി. പാന്സൊള്ളി
ചെക്പോസ്റ്റിലാണ് അനുമതിപത്രം കാണിക്കേണ്ടത്. അവിടെ കാവലിരിക്കുന്നത്
ബഷീര്ക്കയാണ്. കൊല്ലം ആയൂര് സ്വദേശി. 30 കൊല്ലത്തിലധികമായി കര്ണ്ണാടക
വനം വകുപ്പിലാണ്. കാടിനകത്ത് മയില്, കാട്ടുകോഴി, മാന്, കാട്ടുപന്നി,വിവിധ
തരം പക്ഷികള് എന്നിവയെ കാണാം. ജലാശയങ്ങള്ക്കു സമീപമെല്ലാം വാച്ച്
ടവറുകളുമുണ്ട്. സീസണല്ലാത്തിനാല് സഫാരിയ്ക് വണ്ടികള് കുറവാണ്.
പെട്ടന്നാണ് ഡ്രൈവര് വണ്ടി നിര്ത്തിയത്. ചൂണ്ടി കാണിച്ച സ്ഥലത്ത്് ഒരു
നിഴലനക്കം. കാട്ടുപോത്താണ്. ജീപ്പില് നിന്ന് പുറത്തിറങ്ങാന്
നോക്കിയപ്പോള് ഫോറസ്റ്റ് ഗാര്ഡ് അനുവദിച്ചില്ല. അപകടകാരിയാണവന്.
ശരിയാണ്. അല്പ്പം കഴിഞ്ഞപ്പോള് തന്നെ മുക്രയിടല് കേട്ടു. രൂപം പോലെ
തന്നെ ആ ചീറ്റലിനും ഗാംഭീര്യം. കുറച്ചു ദൂരം മുന്നോട്ടു പോയപ്പോള്
പാതയില് ഒരു മുളങ്കൂട്ടം ഉണങ്ങി വീണിരിക്കുന്നു. രക്ഷയില്ല ഇനി സീസണായാലേ
അതെല്ലാം വൃത്തിയാക്കൂ. ഇറങ്ങി മുളങ്കൂട്ടം നൂഴ്ന്ന് കടന്ന്
മുന്നോട്ടേക്ക്. സഫാരി റൂട്ട് അവസാനിക്കുന്നിടത്തു നിന്ന് കാവള
ഗുഹയിലേക്കുള്ള ട്രെക്കിങ് പാത തുടങ്ങുന്നു. വഴിയില് കടുവയുടെ
ഫോട്ടോയെടുക്കാന് വനംവകുപ്പ്് സ്ഥാപിച്ച ഒളിക്യാമറ കാട്ടിതന്നു. ഒരു
കടുവയുടെ ഫോട്ടോ ഇവിടെ നിന്ന് കിട്ടിയിട്ടുണ്ടത്രെ. കരിമ്പുലികളാണ് ഈ
കാട്ടില് ധാരാളമുള്ളതെന്നും പറയുന്നു. 1650 കാട്ടുപോത്ത്, 17 കടുവ, 27
പുലി, 390 കരടി, 45 ആന, സെന്സസ് പ്രകാരമുള്ള മൃഗങ്ങളുടെ കണക്ക്
അങ്ങിനെയാണ്. 
കോണ്ക്രീറ്റ്
സ്റ്റെപ്പുകള് തുടങ്ങുകയായി. 500 പടികള് താഴോട്ടിറങ്ങണം. പണ്ട്
ബ്രിട്ടീഷുകാര് നിര്മ്മിച്ച 800 സ്റ്റെപ്പുകള് ഉപയോഗ ശൂന്യമായി
കിടക്കുന്നു. ഒരു കൂറ്റന് മലയുടെ മുന്നില് ഗൂഹാമുഖത്താണ് നാമെത്തുന്നത്.
പാറവിടവുകളില് നരിച്ചീറുകളുടെ മഹാസമ്മേളനം. കാല് പെരുമാറ്റവും ശബ്ദവും
കേട്ടപ്പോള് അവ പറക്കാന് തുടങ്ങി. വിവിധ തരം പക്ഷികളുടെ ബഹുവിധ
ശബ്ദങ്ങള്. കളകൂജനങ്ങളും. ഗുഹാമുഖത്തിന് 3 അടി ഉയരമേയുള്ളു. ഉള്ളില്
കൂരിരുട്ടും ഇരുട്ടിന് കൂട്ടായി നരിച്ചീറുകളും. ഗൈഡ് ബീരു കുനിഞ്ഞകത്തു
കടന്നു. ടോര്ച്ചടിച്ച് പാത സുരക്ഷിതമാണെന്ന് ഉറപ്പു വരുത്തി. പിന്നാലെ
ഞങ്ങളും. കുനിഞ്ഞ് കുനിഞ്ഞ് കുറച്ചു ദൂരം പിന്നിടുമ്പോള് നിവര്ന്നു
നില്ക്കാം. അവിടെയാണ് വിസ്മയം. ബീരു ടോര്ച്ചടിച്ചു തന്നു. പ്രകൃതി
ശില്പ്പി പ്രതിഷ്ഠിച്ച ശിവലിംഗം!. പുറത്തു നിന്ന് പറിച്ച നന്ത്യാര്വട്ട
പൂക്കള് അര്പ്പിച്ച് നമശിവായ ചൊല്ലി അയാള് ഒരു നിമിഷം പ്രാര്ഥിച്ചു.
മുകളില് കൂര്ത്തു നില്ക്കുന്ന പാറമുനകളില് നിന്ന് അഭിഷേക തീര്ഥം പോലെ
വെള്ളത്തുള്ളികള് ഇറ്റു വീഴുന്നു. വീഴുന്ന ജലകണങ്ങള് ശിവലിംഗത്തിലുറച്ച്
അത് വളരുന്നു. തൊട്ടു മുകളില് രാജവെമ്പാലയുടെ രൂപം പോലെ മറ്റൊരു ശിലാതലം.
മൊത്തം ഭക്തിസാന്ദ്രം. ശിവരാത്രിക്ക് ഭക്തജനസഹസ്രങ്ങള് എത്തുന്നു.
വിളക്കുകള് തെളിയുന്ന ആ കാനനരാത്രി മറക്കാനാവില്ലെന്നും വഴികാട്ടിയുടെ
സാക്ഷ്യം.
ഗൂഹയ്ക്ക്
ചില കൈവഴികളുണ്ട്. ഗൈഡ് കൂടെയില്ലെങ്കില് വഴി തെറ്റിപോകും. ഒരു വഴി കാശി
വരെ നീളുന്നതാണെന്നും അതു വഴി ഋഷിവര്യന്മാര് കാശിയിലേക്ക്
പോകാറുണ്ടെന്നും ബീരു പറയുന്നു. രാമലക്ഷ്മണന്മാര് വനവാസകാലത്ത് ഇവിടെ
വന്നിരുന്നു, പഞ്ചപാണ്ഡവന്മാരുടെ കാനനവാസം ഇവിടെയും ഉണ്ടായിരുന്നു,
അങ്ങിനെ കഥകള് ഏറെയുണ്ട്. മുകളില് കൂര്ത്തു കിടക്കുന്ന പാറകെട്ടില്
തലയടിക്കാതെ സൂക്ഷിച്ചു വേണം ചുവടുകള്. വീണ്ടും കുനിഞ്ഞ് ഇഴഞ്ഞ് വേണം
പുറത്തു കടക്കാന്. മറ്റൊരു വഴിയിലൂടെയാണ് പുറത്തെത്തുന്നത്. രണ്ടും ഒരു
ഗുഹാമുഖത്തു തന്നെയാണ്. ഗുഹാമുഖത്തു നിന്നുള്ള പുറം കാഴ്ചയും ചേതോഹരമാണ്.
കൊടുകാടടങ്ങിയ താഴ് വരയിലൂടെ കുതിച്ചൊഴുകുന്ന കാളിപ്പുഴ. അതിനപ്പുറം
വീണ്ടുമൊരു കാനനമല. ദൂരെ കാണുന്ന മല ഉത്തരകന്നഡയിലെ ഏറ്റവും ഉയരം കൂടിയ
പ്രദേശമാണ് ഷിരോളിപീക്ക്-സഞ്ചാരികള് ധാരാളമെത്തുന്ന വ്യൂപോയിന്റാണിത്.
നാഗജ്ഹരി നദി കാളിപ്പുഴയിലേക്ക് കൂടിചേരുന്ന ദൃശ്യം കാണാം. കുള്ഗിയുടെ
അടുത്ത സ്റ്റോപ്പായ അംബികാനഗറില് നിന്ന് മൂന്നു കിലോമീററര്
സഞ്ചരിച്ചാല് അവിടെയെത്താം. 
കുള്ഗിയിലെത്തിയപ്പോഴാണ്
ഗൗളഎന്ന ആദിവാസികളെ കൂടി കാണാമെന്നു തോന്നിയത്. തൊട്ടടുത്തെ കാടോരത്ത്
ഒമ്പതു കുടുംബങ്ങള് അടങ്ങുന്ന കോളനിയും ഉണ്ട്. ഞങ്ങള് അങ്ങോട്ട്
യാത്രയായി. കയറി ചെല്ലുന്നത് തൊഴുത്തിലേക്കാണെന്നു തോന്നിപോകും. മുന്നില്
എരുമകളും പോത്തും. ഒരു മുളവടി വെച്ച് തിരിച്ചതിനപ്പുറം മനുഷ്യരും.
പാലുവിറ്റാണ് ജീവിതം. പുതിയ തലമുറ വിദ്യാഭ്യാസത്തിലേക്ക് ശ്രദ്ധ
തിരിച്ചിട്ടുണ്ട്. മറാഠിയാണ് ഭാഷ. പശുക്കളെ സ്വന്തം കുഞ്ഞുങ്ങളെ പോലെയാണ്
നോക്കുന്നത്. ഫോട്ടോയെടുക്കുമ്പോള് മക്കളെ കൂടി കൂട്ടട്ടെ എന്നായിരുന്നു
അവരുടെ ചോദ്യം. കോഴിക്കൂടും ഇതിനകത്തു തന്നെ. കന്നുകാലികളെ രാവിലെ
കാട്ടില് മേയാന് വിടും. വൈകീട്ടവ തിരിച്ചു വരും. ഒരു കോണകവും മുകളിലൊരു
ഷര്ട്ടുമാണ് പുരുഷ വേഷം. സ്ത്രീകള് സാരി പാളത്താറായി ഉടുത്തിരിക്കുന്നു.
പിറ്റേദിവസം
ബൈക്കിലായിരുന്നു യാത്ര. പത്തുകിലോമീറ്റര് സഞ്ചരിച്ചാല് പോലും എതിരെ
വാഹനങ്ങള് വരാത്ത വിജനമായ കാട്ടുപാത ടാറിങ്ങ് കഴിഞ്ഞിട്ട് അധിക
ദിവസമായിട്ടില്ല. കാടിന്റെ കൂളിര് നല്കുന്ന എയര്കണ്ടീഷന് അനുഭവം. ആ
വഴിയിലൂടെ ബൈക്ക് ഓടിക്കുന്നതു തന്നെ ഒരനുഭൂതിയാണ്. സിന്തേരി
റോക്കിലേക്കാണാ യാത്ര. ഡാന്ഡേലിയില് നിന്ന് 24 കിലോമീറ്റര്.
കാടിനുള്ളില് ഏതാണ്ട് ഒരു കിലോമീറ്റര് ഇപ്പുറം വരെ ബൈക്ക് പോകും. പിന്നെ
അല്പ്പം നടന്ന് പടികളിറങ്ങണം. പടികള് തുടങ്ങുന്നിടത്തു തന്നെ അത്ഭുതം
കൊണ്ട് കണ്ണുകള് വിടരും. 350 അടി ഉയരത്തിലുള്ള ഒറ്റക്കല്ല്. അടിവശത്ത്
ചെറിയ ചെറിയ ഗുഹകള്. ഗുഹയിലേക്കും പാറയെ തൊട്ടും കാനേരി നദി ചെറിയ
വെള്ളച്ചാട്ടമായൊഴുകുന്നു. കല്ലിന്റെ ഘടനയും വലിപ്പവും ലാവ ഒലിച്ചിറങ്ങിയതു
പോലുള്ള സമീപത്തെ പാറകളുമെല്ലാം ഭൂമിശാസ്ത്രം പഠിക്കുന്നവര് അക്ഷയ
ഖനികളാണ്. കല്ലിന്റെ രുപപരിണാമത്തെ പറ്റിയുള്ള ശാസ്ത്രീയ വിവരങ്ങളും
നല്കുന്നതു കൊണ്ട് അധ്യയന യാത്രയ്ക്കും ഈ സ്ഥലം എന്തുകൊണ്ടും
അനുയോജ്യമാണ്. ജ്വാലാമുഖിയായിരുന്നു ഇതെന്ന് കൂടെ വന്ന ബാപ്പുജി പറഞ്ഞു.
ജ്വാലാമുഖി നമ്മുടെ അഗ്നിപര്വ്വതമാണ്. ഈ ഒറ്റക്കല്ലിന്റെ പാര്ശ്വഭാഗത്ത്
മനുഷ്യനു ചെന്നെത്താന് പ്രയാസമാണ്. അതുകൊണ്ടാവാം തേനീച്ചകള് കൂടു
കൂട്ടിയിരിക്കുന്നു. പാറപള്ളയില് പറ്റിപിടിച്ചിരിക്കുന്ന 30 ലധികം
തേനീച്ച കൂടുകളും ഒരു കാഴ്ച തന്നെ. പൊത്തുകളില് നിറയെ പ്രാവുകളും.
വെള്ളച്ചാട്ടവും പുഴയും കണ്ട് കുളിച്ചേക്കാം എന്നാരും വിചാരിച്ചേക്കരുത്.
അപകടമാണ്. പറഞ്ഞാ കേക്കാത്ത പന്ത്രണ്ടു പേര് ഇതിനകം കാലപുരി
പൂകിയിട്ടുണ്ടെന്നും ആ ലിസ്റ്റ് നീളം വെപ്പിക്കരുതെന്നും മുന്നറിയിപ്പു
ബോര്ഡുണ്ട്. അടിയില് ചുഴികളുണ്ടെന്നും ഈ പാറകള് അപകടകാരികളാണെന്നും
ബാപ്പുജി വിശദീകരിച്ചു.
ഗണേഷ്ഗുഡിയാണ്
ഡാന്ഡേലിയിലെ പ്രധാനപ്പെട്ട വിനോദസഞ്ചാര കേന്ദ്രങ്ങളിലൊന്ന്. ഇവിടെ
സുപാഡാമും കാളിപ്പുഴയും നിരവധി റിസോര്ട്ടുകളും, സാഹസിക ജലവിനോദങ്ങള്ക്ക്
അനന്തസാധ്യതയും ഉണ്ട്. ബൈസണ് റിസോര്ട്ടിനു സമീപമുള്ള റാപ്പിഡ്സിലൂടെ
ഒരിക്കലെങ്കിലും റാഫ്റ്റിങ്ങ് നടത്തണം. വാക്കുകള്ക്ക് അതീതമായൊരു
അനുഭവമാണത്. പാറ വിടവിലേക്ക് ഇരുവശങ്ങളില് നിന്നും കുടിചേര്ന്നൊഴുകുന്ന
നദിയിലൂടെ ഏതാണ്ട് 60 ഡിഗ്രി ചരിവിലൂടൊരു ചാട്ടം, പിന്നെ പാറക്കെട്ടിലൂടെ
തട്ടിതടഞ്ഞ് ചാഞ്ചാടിയൊരു യാത്ര. ഒമ്പതു കിലോമീറ്റര് മുതല് 13
കിലോമീറ്റര് വരെ സഞ്ചരിക്കാം. ഒരാള്ക്ക് 1300രൂപ മുതല് 1650 രുപവരെ
ചെലവാകും. വേനല്കാലത്ത് റാഫ്റ്റിങ് നടത്താമെന്നതാണ് ഇവിടുത്തെ പ്രത്യേകത.
മഴക്കാലത്ത് നടത്താന് അനുവദിക്കാറില്ല. വട്ടത്തോണിയാത്ര, മീന്പിടിത്തം,
കയാക്കിങ് കനോയിങ്ങ് റാപ്പെല്ലിങ്, റിവര്ക്രോസിങ്ങ് അങ്ങിനെ സാഹസികതയുടെ
ഒരു വലിയ ലോകം..
പിറ്റേദിവസം
സാത്തോഡ് വെള്ളച്ചാട്ടം കാണാന് പോകാന് വേണ്ടിയാണ് യെല്ലാപ്പൂരിലേക്ക്
യാത്ര തിരിച്ചത്. വഴിക്ക ഹളിയാലിലെത്തിയതുമുതല് ബസ് നിറയെ
ആഫ്രിക്കക്കാര്. ലോകകപ്പും വെച്ച് ഇവരെന്തേ ഇങ്ങു പോന്നത്.
ഹളിയാലിലാണെങ്കില് ഇവരുടെ എണ്ണം കൂടി കൂടി വരുന്നു. സിദ്ദീസ്
എന്നറിയപ്പെടുന്ന ആദിവാസികളാണ്. കര്ണ്ണാടകയിലേയും ഗുജറാത്തിലേയും
കാടുകളില് കണ്ടു വരുന്ന ഇവരുടെ പിന്മുറക്കാരെ 400 വര്ഷങ്ങള്ക്കു മുമ്പ്
പോര്ച്ചുഗീസുകാര് അടിമകളാക്കി കൊണ്ടു വന്നവരാണ്. അന്ന് രക്ഷപ്പെട്ടോടി
വനത്തില് അഭയം പ്രാപിച്ചതാണത്രെ. പൊതു സമൂഹവുമായി ഇടപെടാന്
മടിക്കുന്നവരാണ് ഏറെയും. ഫോട്ടോയെടുക്കാന് ശ്രമിച്ചപ്പോള്
കോളനിനിവാസികള്ക്ക് പ്രതിഷേധം. പത്രപ്രവര്ത്തകരാണെന്നറിഞ്ഞപ്പോള്
അതിരട്ടിയായി. സര്ക്കാരിനോടുള്ള അമര്ഷമാണ് വാക്കുകളില്. പത്രങ്ങളും
സര്ക്കാരുമെല്ലാം അവരെ വഞ്ചിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. ഫോട്ടോയെടുത്താല്
ക്യാമറ തച്ചുടയ്ക്കുമെന്നു വരെ അവര് ഭീഷണി മുഴക്കി. സമീപവാസികളുടെ
സഹായത്തോടെയാണ് തടിയൂരിയത്. മറ്റൊരു കോളനിയില് പോയി ഞങ്ങള്
പത്രക്കാരേയല്ല കേരളത്തില് നിന്നുള്ള സഞ്ചാരികള് മാത്രമാണെന്നു
പറഞ്ഞപ്പോള് പ്രതിഷേധമുണ്ടായില്ല. 
സാത്തോഡി
യെല്ലാപ്പൂരില് നിന്ന് 25 കിലോമീറ്റര് മാറി കൊടും വനത്തിലുള്ള ഒരു
വെള്ളച്ചാട്ടമാണ്. ഒരു കിലോമീറ്റര് ഇപ്പുറം വരെ വണ്ടി പോകും. പോകും വഴി
തന്നെ ഒരു വശത്ത് വിശാലമായ വെള്ളക്കെട്ട് കാണാം. കോടസള്ളി ഡാമിന്റെ
ജലസംഭരണി. വെള്ളത്തില് മുങ്ങി നശിച്ചുപോയ തെങ്ങും മരങ്ങളും പഴയകാലത്തെ
ഓര്മ്മിപ്പിക്കുന്നു. ജനങ്ങള് തിങ്ങിതാമസിച്ചിരുന്നയിടമാണ്. ഡാമിനു
വേണ്ടി ഒഴിപ്പിച്ചു. അവരെ പുനരധിവസിപ്പിച്ചിടം ചെറിയൊരു ടൗണായിട്ടുണ്ട്.
ഒരു ഹോട്ടലും കുറച്ചു കടമുറികളും. പാര്ക്കിങ് ഏരിയയില് ഒരു ടിക്കറ്റ്
കൗണ്ടറുണ്ട് സീസണല്ലാത്തതിനാല് ഇപ്പോല് ടിക്കറ്റില്ല. ആ നടവഴി ഒരു
മലയടിവാരത്തിലൂടെയാണ്. നടപ്പാതയെ തൊട്ടൊഴുകുന്ന കനാല്.
പച്ചപ്പുകള്ക്കിടയിലൂടെ ഈ കാഴ്ചയും കണ്ട് നടക്കുമ്പോള് നാടും നഗരവും
മനസിന്റെ റീസൈകഌങ് ബിന്നിലേക്ക്. വമ്പനൊരു പാറയുടെ പശ്ചാത്തലത്തില് ചിതറി
തെറിച്ചപോലുള്ള പാറക്കൂട്ടങ്ങളിലേക്ക വെള്ളം പതിക്കുന്നു. അവിടെ
മരംകൊണ്ടൊരു ചെറിയ തടയണയുണ്ടാക്കിയാണ് കനാലിലേക്ക വെള്ളം തിരിച്ചു
വിട്ടിരിക്കുന്നത്. കുളിക്കാം വെള്ളച്ചാട്ടത്തെ തൊടാം. ഏത് വേനലിലും
വെള്ളമുണ്ടാവും എന്നതൊക്കെയാണ് ഇവിടുത്തേക്ക് സഞ്ചാരികളെ ആകര്ഷിക്കുന്നത്.
പിന്നെ ഹൃദയഹാരിയായ ആ വഴിയും.
ഡാന്ഡേലിയിലേക്കുള്ള
യാത്രയ്ക്കൊപ്പം പഌന് ചെയ്യാന് ഒട്ടേറെ വിനോദ സഞ്ചാര കേന്ദ്രങ്ങളും
തീര്ഥാടന കേന്ദ്രങ്ങളും ഉണ്ട്. ഗോവയിലെ കടലോര വിനോദങ്ങള് ആസ്വദിച്ച്
ഡാന്ഡേലിയിലെ കാനനകേളികളാവാം. പ്രകൃതിയുടെ രണ്ട് ഭാവങ്ങള്. മാംഗഌരില്
നിന്ന് ഉഡുപ്പി, കൊല്ലൂര് മൂകാംബിക ക്ഷേത്രങ്ങളിലെ തീര്ഥാടനത്തിനു ശേഷം
ഡാന്ഡേലിയിലെത്തുന്നത് മറ്റൊരു പഌന്. കൊങ്കണിലെ ഗോകര്ണ്ണം,
മുരുഡേശ്വര്, കാര്വാര് തീരദേശ തീര്ഥാടന കേന്ദ്രങ്ങള് കണ്ട ശേഷം
ഡാന്ഡേലിയിലേക്ക് പോകുന്ന രീതിയിലും പഌന് ചെയ്യാം. ഡാന്ഡേലിയില്
നിന്നു യെല്ലാപ്പൂരിലേക്ക് പോയി സാത്തോഡി, ലാല്ഗുളി, മുണ്ടഗോഡ്
വെള്ളച്ചാട്ടങ്ങള് സന്ദര്ശിക്കാം. സിര്സി വനപ്രദേശത്തും
വെള്ളച്ചാട്ടങ്ങളും തീര്ഥാടന കേന്ദ്രങ്ങളും ഉണ്ട്.